Mijn topografische kennis heb ik niet op school aangeleerd. Wel op de commodore64 van mijn vriendinnetje. Die had namelijk een heel leuk spel waarbij je met een helikopter over Nederland of Europa moest vliegen en zo snel mogelijk moest aanvliegen op (hoofd)steden van landen. Let op: dit was in de jaren 80! Mijn basisschooljuf vond de commodore64 maar een ‘ontaard’ apparaat. Een slechte ontwikkeling. Ja, zelfs een gevaar voor de jeugd! (Net als tv trouwens. Daar moesten we ook maar niet te veel van kijken.)
Blijf bij de tijd
Vroeger, in het industriële tijdperk, werd topografische kennis aangeleerd zoals dat paste bij het soort onderwijs van die tijd: in een frontale lessituatie (docent vertelt, groep leerlingen luistert) plaatsen stampen. De wereldkaart werd uitgerold en de juf wees aan. Jij mocht zeggen wat ze aanwees. Daar heb ik niets van onthouden. Ik weet wel waar een plaats als Wolvega ligt. Want dat was op de commodore64 altijd zo’n rottige plaats om te vinden.
Sluit aan op belevingswereld
Op bepaalde basisscholen wordt nog steeds op dezelfde manier als vroeger lesgegeven. Vreemd eigenlijk als je daar eens goed bij stilstaat. We leven immers niet langer in een industrieel tijdperk, maar in een kenniseconomie. Ik had eigenlijk verwacht dat met de techniek van nu volop gebruik zou worden gemaakt van de huidige ict-middelen. Zo kun je lesstof overbrengen op een manier die aansluit op de belevingswereld van de huidige generatie.
Leren anno 2011
Met de kennis van nu zou je bijvoorbeeld:
- topografie aan kunnen leren door middel van google earth en een digiboard of met Augmented Reality opdrachten op de smarthpone;
- een vreemde taal kunnen aanleren door woordjestrainers op de smarthpone of online competitie op het web. Uiteraard wereldwijd opgezet, waarbij leerlingen uit verschillende landen elkaar een vreemde taal aanleren of naamvallen leren met youtube;
- geschiedenis kunnen geven met gebruikmaking van een boek met QR-codes, youtube filmpjes of twitter;
- rekenen inzichtelijk kunnen maken met een online/ smarthphone rekentrainer, of met elke dag een twittersom of de oprichting van een reken-community;
- economie kunnen overbrengen met een online ondernemersgame of het starten van een (virtueel) bedrijf op Facebook
En als je leerlingen goed kunt boeien door frontaal les te geven, stop je daar natuurlijk niet mee. Het gaat om inzet van de juiste leermiddelenmix. Soms is dat klassiek, soms is dat met inzet van moderne middelen. Helemaal afhankelijk van het doel dat je wilt bereiken.
Social media als bindmiddel
Bovenstaande initiatieven bestaan al wel, al zijn ze nog geen gemeengoed. Laatst hoorde ik een interessante aanname: wanneer je een gemiddelde docent die 100 jaar geleden lesgaf met een tijdmachine terug zou plaatsen in de tijd van nu, is het enige dat voor hem veranderd is, de omgeving. Verder zou hij zo weer aan het werk kunnen. Is dat niet heel vreemd? Zou gebruik van (social) media niet prachtig kunnen werken als een bindmiddel om de ontstane kloof tussen onderwijs en de belevingswereld van de leerling wat te verkleinen?
Bron: Social NED
Is dit een interessant onderwerp voor u!
Interstudie NDO heeft op het gebied van social media en de digitalisering van het onderwijs ook interessante dienstverlening voor u en uw organisatie. Kijk bijvoorbeeld eens bij:
Andere nieuwsberichten over dit onderwerp vindt u
hier.